Muttalip Müjdeci: Yeşilçam için konuttan kaçtım, beni dolandırdılar

◊ Sizi “Yargı” dizisindeki Rafet Amir rolünüzle tanıdık. Akabinde “Uzak Şehir” geldi. Artık de “Eşref Rüya” ile ekranlardasınız. Şu an nasıl bir periyot sizin için?

– “Yargı”ya konuk olarak girmiştim.
Üç-dört kısım oynayacaktım fakat bir dönemi bitirdik. Vedalaşırken “Sen kal” dediler ve ikinci dönemde da devam ettik. Sonra “Uzak Şehir” serüveni başladı. Toprak, Mezopotamya, dinler, lisanlar ve bunun yanında sanat yapıyorsun. Benim için çok büyük bir talihti. 8 aya yakın müddette çok hoş tecrübelerim, hoş dostluklarım oldu. Hoş bir halkla tanıştım. Dönem bittikten sonra “Eşref Rüya”dan haber geldi. Şu an düşündüğüm vakit şükrediyorum. Türkiye’de en çok izlenen üretimlerde çalışmak çok keyifli, onur verici benim için.

◊ “Eşref Rüya”daki rolünüzü sizden dinleyelim… Nasıl biri Kaptan?

– Tekrar makûs bir rol. Kadir’in (Görkem Sevindik) tarafında, makûs yetimlerden biriyim. Acımasız, para kazanma uğruna her şeyi yapabilecek bir insan. Kostümü çok hoşuma gidiyor. Hiç o denli bir kostümle çalışmamıştım. Bu türlü pantolonu çok dar, iki kişi birden giydiriyor. Direktör benim fit olmamı istemiyor galiba! (Gülüyor)

◊ Para ve güç sizin için ne tabir ediyor?

– İkisi de olmalı, bunun için de çalışmak gerekiyor. Para eline geçtiği vakit da geldiğin yeri unutmaman lazım. Param var diye zirveden bakayım, hor göreyim dememek gerekiyor. “Allah’ım bana güzel olacak şeyleri ver” derim daima. Ver ki benim de elinden tutacağım birileri olsun. Kazandığım kadar etrafıma tesirim olsun istiyorum. Oyunculuk yapıyoruz ancak oyunculuk yapmak isteyenlere de imkânlarımızla yanlışsız yolu gösterip hayallerini gerçekleştirmesini sağlıyoruz. Ben çok genci kursa gönderdim…

ÇAĞATAY SETE HÂKİM GÜVEN VERİYOR

◊ Makûs karakterleri canlandırsanız da sempati kazanıyorsunuz. Bunu nasıl başarıyorsunuz?

– Ben çok sinema izlerdim. Hayat da bu türlü; bazen dostun düşmanın oluyor, düşmanın dostun oluyor. Bunları “Yargı”da çok yaşadım. Berbat bir amir fakat sıkıntısı de öteki. Bir cinayet olayı oluyor, mağdur için hayat memat problemi lakin ben onu “Tamam, hallederiz” deyip gönderme sıkıntısındayım. Zira o gidiyor, öteki bir cinayet geliyor. Ben o kadar alışmışım ki, olağan bir şeymiş üzere. Şayet senin mesleğinin o olduğunu kabul edersen ve keyifle yapmaya çalışırsan daha hoş oluyor. Hakikaten o denli karakterlerle çok karşılaştım. Mesela karakola niyet tutanak tutulurken çekirdek yiyor, çayını içiyor filan. Benim için kıymetli bir olay, o bireye olağan geliyor. Ben de bunu kabartarak canlandırmıştım.

◊ “Eşref Rüya” setindeki oyuncularla nasıl geçiyor günler?

– Setteki partnerlerimden biri Ahmet Yıldırım. Ahmet’le yazın öteki bir iş çektik. 2 ay Urfa’daydık. Necip Memili’yle de bir sinemada oynadık, 40 gün tıpkı otelde kaldık. Tolga Tekin’le hem Ankara’dan tanışıyorum hem de burada şenliklerde, projelerde karşılaştık. Ahmet Rıfat Şungar’la da o denli. Çağatay Ulusoy’la daha evvel hiç çalışmamıştım. Bu projede tanıştık ancak güya çok evvelden tanıyormuş üzere bir sıcaklık oluştu. Sete hâkim, itimat veriyor. Görkem’le set dışında da sahne durur durmaz farklı muhabbetlere geçiyoruz, güzel anlaşıyoruz. Çok keyifliyim. Güya onlar beni daha evvel bekliyorlarmış üzere, hepsi orada olmama çok sevindi.

◊ Sinema çalışmalarınızdan bahsedelim. İki sinemanız Boğaziçi Sinema Festivali’nde gösterildi. O projeleri anlatır mısınız?

– “Gündüz ve Gece” sinemasını Balıkesir-Susurluk’ta çektik. Köye sonradan topraklarını satmaya gelen bir karakter. Vefat eden annesinin hastalığına benzeyen hastalıkla uğraş eden bir çocuk görüyor ve onunla ilgilenmeye başlıyor, olaylar büyüyor. Ben orada muhtarı canlandırıyorum. Ortalığı yatıştırmaya çalışan sert bir karakter. İkinci sinemam de “Kesilmiş Bir Ağaç Gibi”. Onu da Tarsus’ta çektik. Bir baba, kız ve erkek evlat kıssası. İşin içinde mülteciler de var. İkisinde de “iyi ki varım, güzel ki oynamışım” dedim.

“SİVAS” FİLMİ  BENİM OKULUMDU

◊ Şenlik sinemasında yer almak bir oyuncu için daha mı kıymetli?

– Kendimi o dev ekranda izlemek süper ötesi… Sinemanın senin çocuğun üzere oluyor. Onun hakkında soru soruyorlar, seyirciyle yüz yüze görüşüyorsun. Öbür memleketlere gidip beşerler tanıyorsun. Bir de orada daha bir kendin oluyorsun. Daha gerçek kıssalardan alınma oluyor ve sen ölümsüzleşiyorsun. Sinema benim için çok farklı… Bir de bağımsız sinema benim doğuşum. O yüzden çok hürmetim var.

◊ Birinci sinemayla başladınız değil mi?

– Evet. 2012 yılıydı. Birinci “Sivas” sinemasında rol aldım. Hem üretim, hem oyunculuk, hem yapım tarafında çalıştım. “Sivas” sineması benim okulumdu aslında.

OYUNCU OLACAĞIM  DİYE DOLANDIRILDIM

◊ Öncesinde ne yapıyordunuz?

– Öyküm 17-18 yaşlarında başladı aslında. Ben Anadolu’dan İstanbul’a gelen, Yeşilçam’ı görmek için konuttan kaçan bir Anadolu delikanlısıyım. Çiftçi bir ailenin çocuğuyum. Sinemaya olan ilgim hiç bitmedi. Ancak İstanbul’a gelince tutunamadım. Hiçbir tanıdığım yoktu. Hatta beni biri getirdi, “Seni oyuncu yapacağım” dedi. İstanbul’da terminale indik, adam kayboldu. Beni dolandırdı gitti! Sonra Bahçelievler’de bir yerde çalıştım. Akabinde Edirne’ye gittim, Trakya un fabrikasında çalıştım. Lakin aklım İstanbul’daydı, tekrar para biriktirip gelecektim. Geldim de. “Yeşilçam” yazan o sokağa gittim. Biz zannediyoruz ki oraya gidiyorsun, seni alıp oyuncu yapmaya götürüyorlar filan… Bir müddet kaldım lakin hiçbir oyuncu görmedim, hiçbir işte oynamadım ve memleketime döndüm. 88 yılıydı. 89’da liseyi bitirdim. Ankara’ya gittim. Pazarlamacılık yaptım, mağazalarda çalıştım. Daima halkla bağlantılarla ilgili işlerde çalıştım.

◊ “Sivas” sinemasına nasıl dahil oldunuz?

– “Sivas” filminin yönetmeni Kaan Müjdeci’yle biz amca çocuklarıyız. Bir sinema çekeceğini söyledi. Ben o sinemanın bir modülü olacaktım ancak oyunculuk değil, personellik manasında. Çekimler başladı. Bir muhtar karakteri var, o role oyuncu aranıyordu. Bir sürü oyuncu geldi, hatta o oyuncuları Ankara’dan alıp Yozgat’a götürüyordum. Ünlü de oyunculardı. Orada çekim yapıyorlardı, olmuyor geri gidiyorlardı…

◊ Kuzeninize “Ben de oynayayım” deseniz oynatmaz mıydı?

– Onu söyleyemiyorsun, zira başrol bir karakter. Kısacası oyuncu bulunamadı, sete 15 gün orta verildi. Sonra bir oyuncu geldi muhtar karakteri için, başladılar. O sırada bir tartışma çıktı grupla ortasında. Başında bir bere vardı. Adam bereyi yere attı, seti bıraktı. Set durdu. Bir bereye, bir oyuncuya, bir Kaan’a, bir de takıma baktım. Gittim bereyi yerden aldım, başıma geçirdim, “Çekin, ben oynayacağım” dedim. Kimse oralı olmadı. “Muhtar benim” dedim. Oyuncu koçu Kutay Sandıkçı ile 1 hafta kapalı bilinmeyen rol için çalıştık. Ben güzelce o role girdim. Zati ben rol yapamam, o rol olurum. Kutay, Kaan’a “Muhtarımız Muttalip Abi” dedi. Kaan “Nasıl olur?” derken ben de bir talih istedim. Biz bir girdik çekime, çalıştık. Günün sonunda Kaan “Biz seninle mutlaka akraba olduğumuz için oynamadın, sen o rolü hak ettin” dedi.

◊ Resmen tırnaklarınızla kazımışsınız ve rolü almışsınız…

– Evet, hiç umudumu kaybetmedim. Benim bir şeyi kazanmam hayatımın hiçbir etabında kolay olmadı. Hiçbir şeyi kolay kazanmadım. O çekmiş olduğumuz sinema Venedik’te yarıştı. O kırmızı halıda yürürken bütün yorgunluklar çıktı. Kırılma noktam o sinemayla oldu. Şu an 50’yi aşkın sinemam var. Şükürler olsun, hiç mükafatsız sinemam yok. Kısa sinemalarım var, o kısa sinemalarda de öğrencilere, sinema okuyanlara dayanak oluyorum. Onlar da şenliğe gidiyor.

STAND-UP YAPMAK İSTİYORUM
◊ “Bunu kimse bilmiyor lakin…” diyeceğiniz bir itirafınız var mı?
– Sahnede türkü söylemeyi çok istiyorum.
◊ Sesiniz hoş mi?
– Çok hoş değil lakin güzelleştireceğimi düşünüyorum. Ya da stand-up yapabilirim.
◊ Yazdığınız öykü var mı?
– Herkesin hayatı kendine nazaran roman lakin benim yaşadıklarım hem acılı hem de keyifli. O denli bir ortamda büyüdüm. Benim orada yüzlerce öyküm var. Bir kez askere 15 ay gidip 18 ay yapanlardanım. Ben askerdeyken askerlik uzadı. İstanbul’a geldim, un fabrikasında personel olarak çalıştığımda filan yaşadıklarım da çok enteresan. Anlayacağınız çok öyküm var.

Hürriyet