Mustafa Erdoğan: Gülben’le aslan üzere üç oğlumuz var, buna layık olmak gerekir

◊ “Troya” uzun vakit sonra İstanbul’da sahnelenmeye başladı. Birebir vakitte hem İstanbul hem de Amerika’da iki başka dans takımınız var. Tekrar İstanbul’da başlama fikri nasıl ortaya çıktı?

– İstanbul merkezimiz. Burada esasen dört tane okul var. Anadolu Ateşi’nin merkez stüdyolarının da hepsi burada. Bir de Antalya’da, Aspendos’ta bir üssümüz var. Yaz döneminde daima Aspendos’tayız lakin İstanbul’u boş bırakmıyoruz. Bir de bir hürmet projemiz var planlarımızın ortasında.

◊ Nasıl bir proje?

– Anadolu Ateşi’nin 25’inci yılındayız. Sahnelenme tarihi olarak söylüyorum. Mayıs ayında Ülker Sports Arena’da büyük bir aktiflik yapacağız. Sanatçı arkadaşlarımız da bizimle birlikte sahne alacaklar. Anadolu Ateşi’ne hürmet projesi…

◊ Kimler sahne alacak?

– Şu an net değil fakat mesela Yılmaz (Erdoğan) bizimle bir şiir okur. Kardeş Türküler olabilir. Zira onların kimi müziklerini kullanıyoruz. Onlar canlı çalar, biz de oynarız. Olağan daha net değil.

◊ Hem İstanbul hem Amerika dans kümeniz var, onları yönetmesi güç olmuyor mu?

– İki de değil aslında, bazen üç, bazen dört takıma kadar çıkmışlığımız var. Bir tarihte bir cast’ımız Antalya’da oynuyordu, bir cast’ımız Filistin’de oynuyordu, bir cast Karayip Denizi’nde Martinik adasında oynuyordu, bir cast’ımız da Paris’te sahne aldı. Saat farklarını saymazsak, tıpkı gün bu takımlarla şov yapabiliyoruz.

Fotoğraflar: Murat ŞAKA

25 YILDA DÜNYANIN ETRAFINI KAÇ KERE DÖNDÜK KİM BİLİR

◊ Siz nasıl yönetiyorsunuz hepsini?

– Hepsinin yanında olamıyorsunuz. Ben kesinlikle bir kümenin başında oluyorum fakat “Troya” şovlarında mecburî. Anadolu Ateşi’nde ise bir hoca alıp götürüyor turneye, oburu alıp Çin’e götürüyor. O denli bir trafik yapıyoruz. Bu 25 yılda dünyanın etrafını kaç sefer döndük, onu bir hesaplamamız lazım. Bir gün arkadaşlar Çin’e gittiler. Oradan Yeni Zelanda’ya geçtiler. Sonra Amerika turnesi vardı. Dünyanın başka tarafından dönüp gelmek vardı, bir de İstanbul üzerinden Amerika’ya gitmek vardı. Bir arkadaşımız 2 gün boyunca 5 Şubat’ı yaşadı. Saat farkından ötürü daima birebir gündeydi! (Gülüyor)

◊ Kitap yazmayı hiç düşünmediniz mi?

– Bir çalışmamız var aslında. Onun üzerinde uğraşıyorum. Öteki bir şey yazdığım için biraz erteledim lakin kesin olarak başarıyı bekliyorum. Yani Amerika’da okullarımızı açıyoruz. Türkiye’den hiç dansçı götürmeden, oradakiler bunu oynuyorlar. Ya da yalnızca Çinlilerin dans ettiği bir Anadolu Ateşi yapmak. Birkaç proje peşindeyiz. 120 etnik kültür var Avrupa’nın genelinde. Mesela Hollanda’da onları da içeren bir Anadolu Ateşi olacak. Hollanda Ateşi üzere.

◊ “Başka bir şey yazıyorum” dediniz, ona dönersek, ne yazıyorsunuz?

– Evvel bir sinema çalışması yazdım. İsmi “Ninova”. Sonra baktım ki meskende sinema yapan zati çok var, onu çabucak romana çevirdim. O denli gidiyor artık. Roman çıktığı vakit Yılmaz’ın önüne koyacağım, “Sen bunun sinemasını yap” diyeceğim. Ninova eski Asur başşehri. O kültürden hareketle yazıyorum.

◊ Yılmaz Bey bu fikrinize ne yorum yaptı?

– O çok beğendi, roman olmasını o da destekliyor.

◊  Mesleğinizde “Keşke şunu da yapsaydım” dediğiniz bir şey var mı?

– Yok, “keşke”li şeyleri sevmiyorum. Yapılacak daha çok iş var. Amerika’da 200’ü aşkın temsil yapacağız. 25 yıl oldu fakat yolun başındayız.

GÜLBEN’LE ASLAN ÜZERE 3 OĞLUMUZ VAR, BUNA LAYIK OLMAK GEREKİR 

◊ Gülben Hanım’ı siz mi çalıştırıyorsunuz?

– Evet. Ona da biz ders veriyoruz.

◊ Kendisinin dansa yeteneğini nasıl buluyorsunuz?

– Pusuda bekliyorum fırça atmak için. (Gülüyor)

◊ Artık dostluğa dönüşmüş bir bağlantınız var. Her boşanan çift bunu yapamıyor. Sizin sırrınız ne?

– Aslan üzere üç çocuğumuz var bizim. Buna layık olmak gerekir. Bunun bir terbiyesi, bunun bir kültürü var. Çocuk yetiştirmek büyük bir sorumluluktur. Eşinden boşanırsın lakin anne-babalıktan boşanamıyorsun. Münasebetiyle bu kaliteli arayı korumak çocukların da çok güzeline gidiyor. En çok Gülben’le birbirimize takıldığımızda gülüyorlar. Yani bunu koruyoruz, bu değerli bir şey.

FIRÇA ATMAYI BEKLEDİM 

■ Anadolu Ateşi’nde artık takımda oğlunuz da var.

– Oğullarım var.

■ Yalnızca Ares var diye biliyordum.

– En son temsilde Ares vardı. Atlas yurtdışında okuduğu için çıkamadı. Güney de provalara başladı. Şimdi zeybek kademesinde. Ancak anneleri (Gülben Ergen) bizden ders alıyor. Demiştim onlara, “Bir gün herkes dans edecek” diye. Şu anda dördü birden dans ediyor. Anneleri dahil!

■ Ares’i sahnede dans ederken birinci izlediğinizde ne hissettiniz?

– Dedim ki inşallah bir yanılgı yapar da hoş bir fırça yer herkesin içinde! (Gülüyor) Sahnedeki başka dansçılar da çocuklarım. Tek sorun, çok fazla kız öğrenci var, erkek öğrenci az. Tanınan kültürün, televizyon dizilerinin çocuklara kodladığı şeyler var. Maalesef tesirlerini yaşıyoruz. Erkek çocukları biraz şiddet eğilimli şeyleri seviyor. Ben de savaş danslarının oranını artırdım ki erkekler gelsin!

KARDEŞLERİM BAŞARILI İŞLER YAPIYOR

◊ Yılmaz Erdoğan ve Deniz Erdoğan oyunculuk yapıyor, üç kardeş sanatın içindesiniz.

– Deniz birebir vakitte müzisyen, tiyatrocu, müellif, şair, dansçı. Estetiğin bütün alanlarının konutun içinde olması harikulade bir şey.

◊ Birbirinize tavsiye verme, eleştirme üzere durumlar oluyor mu?

– Elbet olağan ki. Çok başarılı işler yapıyor kardeşlerim. Bunların ekmeğini annem ve babam yiyor. Bilhassa annem. “Vay be çocuklarıma bak” diyor. Babam diyor ki; “Benden geçmiş sanatçılık”. Annem de diyor ki; “Yok canım benden geçmiş”. (Gülüyor)

◊ Kimden geçti bu yetenekler?

– Mizah ve edebiyat babamdan. Ancak artistlik problem annemden.

◊ Üç kardeş olarak birbirinizden ayrılan özellikleriniz neler?

– İkisi konuşkan ve komiktir. Ben asık hızlı ve sessiz olanım.

ORGANİZE İŞLER DİZİSİNDE 1 DAKİKALIK ROLÜM VAR

◊ Kardeşleriniz üzere oyunculuk yapmayı hiç düşünmediniz mi?

– Yok.

◊ Hiç sevmediniz mi?

– Sevmek problemi değil de bir şeyi kendine yakıştıramazsın ya, o yüzden. Ancak yeni çekilen “Organize İşler: Karun Hazinesi”nde oynattılar beni, orada 1 dakikalık fevkalade bir rolüm var. Bir pavyonda kumar oynayan biriyim! Kostümlerimi görmeliydiniz. Yeşil gömlek, çizgili beyaz, parlak kadro elbise, mafya bir abiyi oynadım.

◊ Nasıl ikna oldunuz?

– Hatıra olsun diye… Bütün projelerde sülalem var. Annem, babam hepsi bir yerlerde göründüler. Bir tek ben yoktum.

◊ Yılmaz Bey’in fikriydi o vakit…

– Evet, hoş bir hatıra oldu.

Kaynak : Hürriyet