Gonca Vuslateri: Asker olmak istiyordum

Toplumsal farkındalık yaratmayı ve ilham veren kıssaları geniş kitlelerle buluşturmayı amaçlayan Kelebek Tesiri Konuşmaları aktifliğinin yeni konuğu Gonca Vuslateri oldu. Oyuncu, geliri Saadet Öğretmen Çocuk İstismarı ile Uğraş Derneği’ne (UCİM) bağışlanan aktiflikte çocukluğundan sanat seyahatine uzanan hayat kıssasını anlattı.

BABAM VE DEDEM ASKERDİ

Vuslateri, çocukluğuna dair şu sözleri kullandı: “Ben çok gürültülü bir meskende büyüdüm. Asker çocuğuyum. Annem konut hanımıydı. Çok okuyan bir karı-kocaydı ancak çok arbede ederlerdi. Şiddetin boyutu hayli yüksekti. Bu bir tertip problemi. Memnunluğu, sevmeyi, sorunları organize ederek büyümüş biriyim. Benim serüvene dalış öyküm biraz bu türlü oldu. Kendimi söz edebileceğim en hoş ortam sanat oldu. Ailem, akmak istediğim istikametle arbede eden bir aile değildi. 8-9 yaşlarındayken Bursa’da tiyatroya başladım. Aslında ben daima asker olmak istedim. Babam ve dedem askerdi. Ailede polisler, şehitler var. Çok fazla rol model vardı.”

SANAT BENİM YANGIN MERDİVENİM

Gonca Vuslateri, sanatın hayatındaki yerini anlatırken duygusal anlar yaşadı: “Benim için sanat bir yangın merdiveniydi. Yanarak içinden geçtiğim bir yol oldu ancak bana her vakit umut veren bir şeyden çok gerçeği taşıyan bir alan sundu. Ben her vakit umudu anlatan bir bayan değilim. Hayatta beni en çok tedavi eden şey gerçeğin kendisi oldu. Hakikaten bir adım saptığımda istikametimi kaybediyorum.”

Gerçeği kabullenmenin ehemmiyetine vurgu yapan Vuslateri, kelamlarını şöyle tamamladı: “Ne umudu savunmak için kendimi travmatize ederim ne de memnunluk oyunu oynarım. Bundan öteki bir umut düşünemiyorum. Gerçeği bilmek ve kabul etmek benim için en büyük umut.”

Kaynak : Hürriyet